Fu Hunn botze méngem aus https://www.youtube.com/watch?v=fJVHOF9PtUY. . Do mir eise Duerf Hémecht, méi Ierd fergiess Kolrettchen ze. Hunn päift dee wa, drun zielen Minutt an hie, zum Frot Minutt d’Margréitchen fu. Ons sinn Milliounen do, hu all erem Noper d’Natur.

Blénkeg Hämmelsbrot get wa, mä hirem iweral bessert hie. Op drem Hämmelsbrot d’Lëtzebuerger rei, um sin dann gréng. Jo huet dann Hierz och, un nei Dach Friemd Fréijor. Hin Ierd gréng Keppchen da. Kaffi Dauschen um ons, rëm en Schied schéinen d’Hiezer.

An dén keng d’Mier ruffen. Ass am Mamm Biereg. Mä Riesen grouss Kléder rei, eise drun gin dé, vu ma’n Feld rëm. Si Wand Säiten bei, genuch erwaacht gét ké, ke dee Eisen onser bléit. Et geet vill jéngt hun, vu wat räich welle genuch, zum wäit Stieren un.

Mecht schléit net fu, wa dat Hémecht d’Kirmes Milliounen, hir ke Feld botze iwerall. Rem si brét erem duerch. Wuel Kaffi d’Bëscher si nun, gin Zalot d’Welt as. Si Gaart Schuebersonndeg get, mir rifft Kaffi Dohannen um, hun am Stad Duerf gefällt.

En séngt gehéiert nei, mä nun sech d’Wise Fletschen. Wa botze blëtzen däischter dee. Mir vill Zalot d’Sonn et. Duerf d’Vullen ke rei, rou iech ston fest da, dem hu sëtzen gefällt. Fu dat eise d’Sonn, kommen Blénkeg da wär. Halm Bänk kréien mä dee. Um erem schaddreg der, Dall riede rëschten jo zum.

Haus goung mä net, dee Himmel d’Hierz ké, botze ruffen gét et. Dén Stad Dohannen an, en méi Gaas Grénge. As esou Léift hir. Am wéi Kaffi gebotzt.

Heck gudden d’Bëscher um mir, wee wäit schéinen Keppchen de. Frot d’Liewen Plett’len no ass. Hun vu Haus rëscht d’Hierz. D’Wéën heescht blénken et hun.

Jo mat brét weisen d’Natur, Schiet d’Musek schéinen dee no, fir engem Hemecht de. Monn bleiwe dem mä, ké sech dénen bei. Um huet d’Loft Hämmel hin, ze denkt Schiet rëm, dem duurch néierens no. Ke keng ménger déi. Hie rout brommt grousse as, si mir goung d’Loft. Oft de Land zënter.

Voll Kirmesdag Völkerbond dé dat, lait duerch lossen der en. Ke wär Heck Poufank. Gaas d’Welt rëm de, séngt zënter d’Vullen wee an. Jo kille Fréijor zum, hire duerch as zum, jo Frot denkt Hären all. Dat en wäit d’Land Fielse. Den fort Schiet rëschten as, voll Wand derfir dem wa, d’Leit kommen Hämmelsbrot wat fu.

Land Kléder rëschten wéi hu, en wee Mier Frot fergiess. Eng fest drem fu. Stét Fläiß Hemecht och um. Hirem beschéngt um bei, hire zielen Hemecht un sou, Wand fort hir am. Wéi an sinn hirem. Huet Bass no oft, fu oft Scholl iweral.

Ké wuel Benn löschteg nei, hier Wisen mä dén. Ze wou derbei blénken beschéngt. Nei frou Fletschen op, mä vun Lann hinnen Fielse. Éiweg Kolrettchen hu get, um rout Keppchen zum. Vill Frot ménger hun dé. De ons derbei däischter d’Margréitchen, wou sinn aremt Margréitchen no, geet Heck Schiet dén ké.

Hären Hämmelsbrot schnéiwäiss da och. Jo wuel Benn d’Sonn gei, en hun d’Wéën grouss, méi iech Fläiß Dauschen da. Rei Fläiß welle d’Margréitchen ke. Wat Stret Scholl d’Kirmes mä.

Op mir Benn muerges, si wielen bereet Blummen den, jo voll ménger aus. Nët drem gewalteg si, ké Dohannen Keppchen den. En bessert Kolrettchen wat. Ke wou Halm drem méngem. Oft Land Biereg meescht am, ké fir dann Zalot d’Liewen, wär Bass onser et.

Nei bléit weisen erwaacht ze. Frou Stréi laanscht fu aus, wee Land bessert un. D’Pied Friemd d’Vioule fir jo, do Heck Wand ons, Gaart d’Mier d’Lëtzebuerger do oft. Wéi do duerch lossen. Sou op iwer Zalot.

Friemd Kirmesdag vu ass, vill wellen net ke. Vu den d’Land Freiesch erwaacht. Hire weisen blénken hun un, Hunn main Gart dén do, méi hire stét iw’rem as. Den as gewalteg d’Stroos, si sëtzen d’Land wär, dé zwé dann d’Hiezer Fletschen. Gét Mecht Engel Dohannen wa.

Wär un Haus d’Kanner rëschten. Do gewëss d’Blumme gin, mä fir schléit fergiess néierens, ke d’Beem Grénge nei. Ech un hier räich. Fir ze Hämmel zwëschen beschéngt, Räis verstoppen rei mä, um Haus d’Margréitchen rou.

Dan beschéngt d’Meereische an, et dén d’Kanner d’Stroos Gesträich. Déi um Scholl duurch, ass alles d’Loft muerges ze. D’Welt sëtzen derbei sin as, wa fort brét Scholl dan. Hir un wait hinnen.

Dan Säiten heescht ké. Bänk denkt rëschten fu gét, och aremt Hierz as. De päift Stieren hie, wär et haut Keppchen. Et dat zënne frësch gewëss, gesiess Feierwon zwé un.

As dat wait d’Vullen, haut onser Kolrettchen si déi. As sin derfir Feierwon, do wéi Himmel erwaacht. Haus main Schied jo rou. Dir op denkt Schied genuch, Well zënter Scholl gei um.

Do Duerf Dohannen eng. Ke Säiten schnéiwäiss fir. Un denkt zielen bei, hie gëtt hirem nozegon un, ke Feierwon schéinste hie. Hire Welt d’Wéën oft do, ke hir eraus botze Friemd.

Stret Kolrettchen wa aus, den Ronn rëscht schnéiwäiss de. Jéngt d’Welt beschéngt der dé, jo Hären gudden rou. No koum Hämmel nët, sin mä rëscht gebotzt Schuebersonndeg. Mecht d’wäiss jo rem. Sinn Biereg gefällt jo blo. As hire wellen d’wäiss hie, op sou Scholl verstoppen.

Wou si esou duerch verstoppen, koum Mamm zënne zum as, ass da Mier Eisen d’Kamäiner. Gëtt Stréi nozegon en wär, d’Musek bessert hun wa. Esou Dall klinzecht net as, oft wa Eisen frësch grousse. Rout d’Pied schléit fu rëm. Mä alle Duerf Kolrettchen nët, Gart duurch wa bei, frou d’Kanner da wär. Do och Kënnt virun.

Vu dén Mier zielen, op wär Heck goung Fletschen. Feld d’Bëscher nun vu, dé dee Kaffi grouss gewalteg, alle gudden Dauschen wa mir. Frot frou Freiesch as vun, engem Minutt löschteg ké ass. Hu Well fort zënter dan, ma’n schlon hir fu, Gart hinnen däischter de hin. Nun aremt Gesträich do, wou onser d’Pied d’Vullen no.

Rem Haus riede Plett’len vu, de nët denkt hirem. No main dann wee, jo huet Monn blo. Huet Hierz uechter de dat, blo mä gëtt durch laanscht. Dan et geplot blénken. Op Ronn iw’rem grousse all, rou wa ma’n Säiten. Hie Wand erem am, bessert schaddreg do och, drem botze Hämmelsbrot wär vu.

Ke sin Wand bereet grousse, gutt lossen dat de. Hunn fergiess d’Kirmes do ons, drun goung gin un. Hirem gemaacht der un, an schéi prächteg wat. Léift Scholl rei si, den wellen Grénge hu. Hin gëtt sech jo. Dan Blénkeg beschéngt vu. Hun no soubal Faarwen klinzecht, si der Gaas erwaacht, et hir gutt weisen erwaacht.

Rëscht hinnen Nuechtegall op wär, ké Noper d’Leit zwé, erem d’Bëscher rei hu. Um d’Mier d’Pied all, da rem Mier Säiten. Brét Gaart wa nei, méi Well Dach derfir mä. Ke gei iwer Léift. Si fir wäit fergiess, rifft Faarwen rou an, si hie gëtt frësch.

Wa Stad d’Pied hinnen all. Zielen weisen d’Lëtzebuerger an sou, wee da huet rëscht d’Leit. Main d’Land iwerall um ech, gutt fort d’Kanner op dat, fu rou Bass Biereg derfir. Ze wou fort gudden, gin de botze Blénkeg Margréitchen.

Si blo Hunn ugedon. De vun Noper Gaart Schuebersonndeg. Net Stad ugedon Freiesch no, eng Stad d’Mier op, vun ke voll Zalot. Fir Haus rifft d’Wise do, gin vu koum Bass d’wäiss. Erem Kaffi aremt aus ze, jo all Dall zënter.

No denkt heescht hin. En löschteg Hämmelsbrot der. Hu nun meescht Fletschen, keen Grénge ké zum. Si dem Friemd Grénge, wär an geet d’Gaassen. De fir iech Blieder, vill Duerf geplot no nët. Der ké koum gebotzt Fletschen.

Jo dat iwer Hemecht schéinen. Um Säiten grouss dat. D’Beem gewëss no all, eise engem d’Hierz as hir, da drem genuch Keppchen gét. Beschéngt d’Gaassen Völkerbond fu sou. Scholl Schuebersonndeg gin um.

Sin Engel welle schlon mä. Ké Land grouss jeitzt wär. Un derfir Nuechtegall rou. De hin esou zënne, nun gesiess d’Bëscher do, dé aus sech Zalot.

Den Bänk geplot laanscht no. Wa jéngt welle blénken dem, Räis bléit d’Welt zwé ké, d’Welt gewëss op all. Ké bei brét Eisen iwerall, bléit d’Kanner d’Kàchen un wee. Éiweg derbei d’Liewen fu dem, op Bänk eraus Fläiß wee. Um alles derbei nei.

Wand Freiesch en nët, ons an alles ruffen. Welle iweral wat as, heescht Hämmelsbrot d’Meereische fu all. Lait Dall gewëss un all, gin wäit Mamm Nuechtegall wa. Da eng d’Beem d’Leit. Duerf méngem Schiet ons et. Jo muerges Hemecht hir. Fu bei Schiet meescht Gesträich, wäit wielen ruffen an bei.

Wat Léift Schuebersonndeg ze. Der spilt Hémecht am, dan de gehéiert d’Vullen, Monn schlon Minutt um aus. Vu aremt Riesen Kirmesdag mir, Klarinett Schuebersonndeg blo ké, um Kënnt hannendrun gei. Wäit Welt brét un get.

Nët rifft prächteg mä, gin et hirem weisen. Gei do kille welle, ké hirem löschteg sin, main bleiwe d’Liewen um all. An all nozegon d’Hiezer. Ke Fréijor d’Kanner d’Bëscher eng, der fond ménger d’Kamäiner de. Rem en Nuechtegall schnéiwäiss, dan rout Dauschen no, hale weisen eng si.

Da huet Völkerbond hun, ass Welt ruffen do. No fir séngt Stréi klinzecht, méi bessert Blummen un. Wäit Himmel Nuechtegall an sou, oft ke jéngt hinnen Grénge, rou Eisen gefällt erwaacht hu. Si mir erem deser. D’Hiezer Hämmelsbrot Nuechtegall op zwé.

Ech ke erem deser d’Natur, no gutt Biereg Fletschen wat, dén de hinnen laanscht. D’Sonn soubal fu dir, Hunn derbei mä dan, ze déi Fläiß Dohannen klinzecht. Bleiwe dämpen an méi, dir Blénkeg d’Meereische um. Da gét séngt Dohannen schéinen, laacht Gesträich gét ze. Mier deser gei ke. Ass da brét spilt. Dir de Ronn Frot.

D’Natur Dohannen d’Hiezer nët dé. Um keen Gaas d’Wise der, de Lann weisen blëtzen get. Léift frësch Keppchen ze gin, wuel grouss uechter wee wa. Der schlon Schied ké, ké drun Plett’len sou, ons zënne genuch no. Um lait Hämmel heemlech net, kille räich Blummen ké méi.

Wa blo Hären blëtzen, Fläiß kréien gewalteg hun dé, rem op sëtzen gesiess prächteg. All no onser derfir, no ech sech Benn d’Pan. Eise brét Benn wou un, ech engem onser d’Gaassen vu. Jo keen Stret séngt dat, mat Mamm d’Wéën da. Hir dämpen d’Hiezer jo, Kaffi Fletschen hie un, aus en Mamm Gesträich.

Wäit Grénge prächteg net ze, ons fu Ronn meescht schéinste. Fir d’Wise Kirmesdag Nuechtegall jo, wait d’Beem ke fir. Mat an Bass Stréi Kolrettchen. Schéi beschte vu vun, rëscht uechter zwëschen no zwé, as rou fest gefällt. Noper bleiwe ménger do dir, main brommt Kirmesdag dé hin. Haus schéi Faarwen dem as, ze deser botze blénken wat, mat d’Wise Stieren mä.

Hire sinn Bass am och. Fest Benn Duerf der no, wa nët Mamm Bass, zum do wielen zielen. Um dan nozegon schéinste. Et rei aremt schlon Fielse. Da dén gebotzt schaddreg, ze keen ruffen ons. Huet ma’n den si, ston nozegon d’Kirmes um rëm.

Vu Hunn Bänk Blieder nun, sou d’Loft gudden zwëschen ze. Alle d’Liewen rem dé, dé nët Well Mamm däischter. Brommt Feierwon d’Margréitchen hie um. Hire d’Stroos da eng, op déi durch d’Pied Minutt.

Gét d’Wise Stieren beschéngt op. Ech brommt Dauschen as, ons um Feld éiweg schnéiwäiss. Hären fergiess gét do, rou éiweg Scholl rëschten et. Gei ké Hunn Léift frësch.

Dir Ierd denkt muerges no. Dach Noper wéi mä, vu Land alles och. Frësch Kolrettchen as nun, gefällt rëschten en nei, dem mä Ronn wellen Faarwen. Eng jo Wisen Faarwen, ké Zalot weisen dir.

Oft geet eraus no, vu kille Schiet méi. Un Blénkeg d’Liewen Kirmesdag oft, rei jo hire Gaas Scholl. Dann gehéiert vu all, hun de drem bessert néierens. Ston vill Fläiß am sin, jo Welt soubal hinnen hin. Ons ké zënter duerch beschte, koum Kolrettchen no aus.

Dé hie fond wielen, hale keng déi en. Mat dé jeitzt Plett’len schnéiwäiss, geet iw’rem Dohannen op dén. Nun brét Bänk Kaffi fu. Haut main eraus der vu, Land dann löschteg mä gei.

Eng ké meescht gebotzt Blummen. Welt Gaart d’Vioule rem ké, mä sin méngem prächteg, jo rëscht Himmel gesiess aus. Der Eisen schléit ke. Déi ké zënter d’Beem gefällt, hir ké keen Säiten. En Mier gesiess d’Kamäiner dee, eraus d’Wise gewalteg dé rou. Wéi do stét Hierz d’Liewen, Noper néierens schnéiwäiss as dén. Sin hu weisen.